Gitar Bakımı

Gitarın Bakımı ve Korunması Ahşaptan ve özel ağaç türlerinden yapılmakta olan gitarlar, yapıları itibariyle sert darbelere dayanamayacak olan nesnelerdir. Ayrıca çıkarmakta oldukları ses, şekillerinden ileri gelen akustik yapıları ile son derece ilgilidir. Dolayısıyla özenle korunmalı ve muhafaza edilmelidir. Gitarın Tanıtımı bölümünde de görüleceği üzere bir gitar, 4 bölümde ele alınır: Gövde, Klavye, Ense ve Baş. Bu bölümlerden en büyüğü ve hassas olanı gövdedir. Yapı olarak arka kapak, ön kapak ve gitarın şekline uygun olarak bükülmüş yan kısımdan oluşur. Ön kapak ve arka kapak, alanın geniş olması nedeniyle küçük yüzeyli ve sert darbelerden hasar görebilir. Sert bir cismin çarpması sonucu oluşacak küçük bir göçme gitarın sesini pek değiştirmeyecek olsa da görsel açıdan pürüz teşkil eder. Daha büyük çaplı bir darbe ise gövde kasasının kırılmasına ve gitarın harap olmasına neden olabilir. Dolayısıyla gitarın, sivri veya köşeli cisimlere yakın yerlerde muhafaza edilmesinden kaçınılmalıdır. Yan kısım ise söz konusu darbelere daha dayanıklıdır. Gitarın gövde kısmı, bütünüyle cilalı ve vernikli bir bölümdür. Bu unsur, kimyasal nitelikli bir kaplama olarak ahşap kısmı çizilmelere karşı korur. Ancak gitarın çok sıcak veya aşırı soğuk yerlerde saklanması, bu maddenin de etkilenmesine ve hatta yapısının bozulmasına yol açabilir. Ayrıca ani sıcaklık değişiklikleri, aynı hızdaki genleşmelerden ötürü ahşap malzemeyi fiziksel olarak yıpratabilir. Dolayısıyla gitarın oda sıcaklığında muhafaza edilmesi ve sıcaklıkları çok farklı ortamlar arasında ani geçişinden sakınılması gerekir. Gitarın klavye bölümü, uzun ve ince yapısıyla çok hassas gözükse de, dayanıklılık olarak en üstün bölümlerindendir. Çünkü yapılmış olduğu malzeme yoğun ahşaptır. Klavye bölümünün perdeli kısmı, gitarın kalitesine göre yine ahşaptan veya daha kalitesiz bir malzemeden yapılmış olabilir. Bu durumda boyasının çıkma olasılığı söz konusu olur. Bu kısım ter ile birleştiğinde sol el parmak uçlarının yeşil-siyah arası renge bürünmesi normaldir. Elleri çok terleyen kişilerin, çalmaları bittikten sonra bu bölümü silmeleri hem klavyeyi hem de telleri korozyona karşı korur. Ayrıca perdeli bölümün alacağı darbeler sert nitelikli olur ve göçüğe sebebiyet verirse bu durum, çalış esnasında rahatsızlığa yol açar. Ayrıca tellerin doğrudan darbeye maruz kalması da fiziksel yapılarını bozar; fiziksel dalga geçişlerinde oluşacak yoğunluk farkı, telin gerginliği ile denk düşmeyecek farklı seslerin de oluşmasına yol açar. Gitarın en hassas bölümü ense bölümüdür. Öyle ki sadece ense bölümüne değil, baş bölümüne de gelecek olan darbeler, pivot nokta görevi görmesinden ötürü ensede hasara yol açabilir. Bu durumda ense çatlayabilir, açılabilir ve hatta kırılabilir. Bu hasar, genellikle arka kısımda meydana gelir. Çoğunlukla gitarın düşmesinden kaynaklanabilecek olan bu hasarı önlemek amacıyla gitarın, duvar gibi düz yüzeylere dikey olarak dayanmasından kaçınılmalıdır. Gitarın dikey olarak dayanabileceği tek uygun nokta, müdahaleden uzak köşe noktalardır. Bu noktalar dışında gitarın açıktaki tek saklama yeri, yatak-koltuk ve benzeri yatay yüzeylerin üzeridir. Prensip olarak gitarı, bir insanmışçasına kanepe gibi bir yere uzunlamasına yatırmak ve baş kısmını kolluğa yerleştirmek yerinde olacaktır. Gitarın muhafaza edilebilmesi için, müzik dükkanlarında gitar sehpaları da satılır. Sıklıkla çalınan bir gitarın, çalındığı ortama uygun bir sıcaklıkta muhafaza edilmesi gerekir. Evde arada sırada gitarı elinize alacaksanız kılıfında muhafaza etmenin lüzumu yoktur. Ancak çok nadiren veya sadece ihtiyaç olduğunda kullanılacak bir gitarın, tüm risklere karşı kılıfında veya kasasında saklanması gerekir. Gitarın rutubetten korunması, bilhassa çelik sarımlı teller açısından çok önemlidir. Aksi takdirde bu teller kısa süre içinde paslanırlar. Doğru akor, bir gitarın ses tutarlılığı açısından önem taşır. Çünkü gitarın tellerinin akoru, ilk takıldığında ve takiben bir hafta içerisinde hangi frekansa akort edildiyse o frekansta ses vermek ister. Dolayısıyla evrenselindeki frekanslara göre yanlış akort yapılmış bir gitarın, başka enstrümanlarla uyumlu biçimde çalınabilmesi için gerçek akoruna döndürülmesi zor olur. Gevşek bir tel, sıkıldığı zaman yine gevşeme eğilimine gireceği gibi, gergin bir tel de gevşemesi durumunda yine kendini toplamaya çalışır. Bu sebeple gitarın akorunun periyodik olarak denetlenmesi ve bozulduysa yeniden yapılması gerekir. Birim zamandaki akor bozulma miktarı, gitarın kalitesiyle de ters orantılıdır. Gitar, aşırı bakıma ihtiyaç duymaz. Ancak yine de gövde bölümünün ve tellerin tozlandıkça yumuşak ve kuru bir bezle silinmesi iyidir. Terli ellerle çalındıktan sonra vakit kaybetmeden tellerin silinmesi de paslanmaya karşı iyi bir önlemdir. Cilası veya verniği fazlasıyla yıpranmış bir gitarın, ahşap konusundaki bilgili bir kişi eşliğinde yeniden cilalanması hem görünümü hem de ahşap gövdeyi korur. Zaman zaman da bir elektrik süpürgesi vasıtasıyla hava boşluğundan içeri girmiş tozların alınması, hijyen bakımından faydalı olacaktır.

Saz ve Bağlama akord Ayarları

Saz ve Bağlama Akort Ayarları

AKORT CİHAZI KULLANARAK AKORT YAPMAK İÇİN AŞAĞIDAKİ TABLODAN YARARLANINIZ.
UZUN SAPLI BAĞLAMADA

alt tel (boş olarak titreştirildiğinde) ” C ”
orta tel (boş olarak titreştirildiğinde) ” F ”
üst tel (boş olarak titreştirildiğinde) ” A diyez ” veya ” B bemol ” olmalıdır.
KISA SAPLI BAĞLAMADA ( DO KESİM )
alt tel ( boş olarak titreştirildiğinde) ” E ”
orta tel (boş olarak titreştirildiğinde) ” A ”
üst tel (boş olarak titreştirildiğinde) ” B ” olmalıdır.

Gitar Akord Ayarları

Gitar Nasıl Ayarlanır ?

Gitarin telleri soguk ve sıcak havadan etkilenir,gözle görülemeyecek kadar esner,bunun sonucunda ya kisalir ya da uzar,bu durum frekansını degiştirir ve akortu bozulur.

Gitar degişik sekillerde akort edilebilir;

1)Kulaktan(ileri düzeydekiler için)

2)Akortlu bir çalgidan ses alarak,akort yapmak(piano,akordion,mandolin,org vb.)

3)Akort için imal edilmis elektronik akor aletinden veya 6′lı akort düdügünden yararlanılarak.

La akort düdügü,diyapozon veya telefon ahizesinden çikan çevir sesinden yaralanılarak yapılan akort,yaygın olarak kullanılan bir şeklidir.Bunun için;

1-Gitarın 5. teli(La teli) diyapozon veya akort düdügünden alınan La sesine göre ayarlanır.

2-Sol elin bir parmagi bu telin 5.perdesine bastırılarak çalmak suretiyle duyulan sesten yararlanılır,bu ses 4.telin sesi olan Re sesidir.Duyulan bu sese 4.telin frekansı ayarlanir.

3-Re telinin 5.perdesinden Sol teli

4-Sol telinin 4.perdesinden Si teli

5-Si telinin 5.perdesinden Mi teli(1.tel)ayarlanır.

6-Mi teli (6.tel) 1.tel Mi telinin bir oktav pestidir.6.telde 1.telden yararlanılarak akortlanır.

Müzik Aletleri Nelerdir

Müzik ruhun gıdasıdır. Alet işler el övünür derler. Müzik aleti olmadan solo sesler bir zaman sonra dayanılmaz hale gelebilmektedir. Bu yüzden insan oğlu doğada görmüş olduğu nesnelerden sesler çıkarmak yolunu tercih etmişlerdir. Müzik aletlerinin bulunuşu çok eski çağlara dayanır ve farklı yerlerde farklı müzik aletleri bulunmuştur. Bunları sınıflandıracak olursak nefesli çalgılar ve yaylı çalgılar olmak üzere iki grup vardır. Şimdi bu grupları daha detaylı inceleyelim.

Nefesli Çalgılar
Piccolo
Piccolo, normal flütünün 1 oktav üzerinde olacak şekilde ayarlanmış bir tür yan flüttür. 3 oktava yakın ses genişliğiyle günümüz orkestrasında en tiz seslere ulaşan enstrümandır. Genellikle orkestralarda özel efekt amacıyla kullanılmakla beraber marş topluluklarında da kendine geniş yer bulmaktadır. Flütün yerini alacak şekilde çalınır.
Tarihçe:
Piccolo ilk olarak ağaçtan yapılmış ve insanın ön planda olduğu bestecilerin eserlerinde yer almıştır. Piccolo’nun ilk kullanıldığı eserlerden birisi Beethoven’in 5.Senfonisidir. Piccolo’nun kullanıldığı en tanınmış yapıtlardan birisi, John Philip Sousa’nın “The Stars and Stripes Forever” marşının finalidir.
Flüt
Flüt çoğu orkestra, topluluk ve nefesli gruplarında soprano sesi veren enstrüman olarak kullanılmaktadır. Flütlerin büyük bir çoğunluğu metalden yapılmaktadır ve bir ucunda ağızlık olan bir tüp şeklindedir. Müzisyen flütü yatay olarak tutup ağızlıkta bulunan oval şekilli bir parçadan içeri üfler. Aynı anda düğme denen tuşlara basar. Bu tuşlara basılıp bırakıldıkça flütte değişik tonlar oluşturan delikler açılır. Do anahtarında akort edilen orkestra flütü en popüler flüt türüdür ve 3 oktavlık bir ses genişliği vardır. Flüt ailesinin diğer üyeleri, piccolo, alto flüt ve bas flütten ibarettir. Jean Pierre Rampal ve Aure Nicolet bu sazın ünlü solistlerindendir.
Tarihçe:
Batı Müzüğinde en çok kullanılan şekliyle kullanılan flüt cinsi olan Yan Flüt’ün Çin’de M.Ö. 900 yılından beri kullanıldığı bilinmektedir. Flüt, Avrupa’ya 12. Yüzyıl’da, öncelikle Almanca konuşulan bölgeler olmak üzere, girmiş ve ilk önceleri çoğunlukla askeri bandolarda kullanılmıştır. Alman Flütü isminin verilmesi bu zamana denk gelmektedir. Flüt daha sonra 16 ve 17. yy’da Oda müzüğinde kullanılan bir enstrüman haline dönüşmeye başlamıştır. Bu ilk flütler, 6 parmak deliğinden ibaret tek parçadan oluşmaktaydı. Ancak 1600 lerde, flüt birbirine bağlı 3 parçadan ibaret olarak yeniden tasarlanmıştır. Aşamalı olarak, flüte daha fazla tuş eklenmiş ve orkestra parçalarında yerini almaya başlamıştır. 1800 lü yıllarda 4 tuşlu flüt en çok kullanılan türü olmakla beraber, 8 tuşlusu da geliştirilmiştir. Günümüzde,silindir şeklinde, 13 veya daha fazla ton delikli ve basmalı tuşlu Bohemia Flüdü en çok kullanılan cinsidir.
Korno
Korno, obua ailesinin bir üyesidir. 1.5 oktav daha tiz olduğu için alto obua da denmektedir. Şekli genellikle obuaya benzer olup, orkestra’da 3. obuacı tarafından çalınmaktadır.
Tarihçe:
Korno’nun ilk prototipleri 17.yy sonundan önce ortaya çıkmıştır. Bu aletler kıvrık boynuz biçiminde, deri kaplı ve gövdesi delikliydi. Delikler, parmakların açılımını kapsayacak bir açı ile yerleştirilmişlerdi. Johan Sebastian Bach tarafından kullanılan Oboa da Caccia (Av obuası) nın, kornonun çok benzeri olduğuna inanılmaktadır. Karanlık ve yaslı sesi, Hector Berlioz, Peter Ilich Tchaikovsky ve Richard Wagner gibi besteciler tarafından öne çıkarılmıştır.
Obua
Obua, en küçük ve en geniş oktavlı enstrümanlardan biridir. Silindirik ahşap bir gövdesi ve gövdesi boyunca tuşları vardır. 3 oktav ses aralığıyla çalması çok zor bir enstrümandır. Çok nefes isteyen ve doğru nefes tekniklerine sahip olunmasını gerektirir.

Tarihçe:
Obua, 17.yy’da iki Fransız müzisyeni, Jean Hotteterre ve Michel Philidor tarafından icat edilmiştir. “Shawm” adı verilen bir enstrümanı “Hautbois” (obua) ya çevirdiler. “Hautbois” in Shawm’dan daha dar ve 3 parçalı bir gövdesi vardı. 18. yy da çoğu orkesra bu enstrümanı bünyesine katmaya başlamıştı. Tarih boyunca bazı besteciler, obua için solo eserler bestelediler. Bunların arasında, George Frideric handel, Joseph Haydn, Wolfgang Amadeus Mozart ve Ludwig Van Beethoven vardır.
Klarnet
Ahşap nefesli çalgılar ailesinin bir üyesi olan Klarnet, bir ucunda ağızlık olan diğer ucu da çan şeklinde olan bir uzun tüpten ibaretttir. Çoğunlukla ahşaptan yapılan klarnetin üzerinde, küçük metal tuşlar bulunan delikler vardır. Dil titredikçe, dolu ve zengin bir ton elde edilir.. Tuşlara basıp bırakarak tonlama yapılır Klarnet 4 nota da imal edilir ve en çok kullanılan düz-si klarnettir. Bu klarnetin 3.5 oktav kadar ses genişliği vardır.
Tarihçe:
18.yy’da Alman bir flüt imalatçısı olan Johann Christoph Denner tarafından dilli bir halk çalgısı olan “Chalumeau” adlı enstrümanın değiştirilmesi ile elde edilmiştir. 1840 lı yıllarda 2 farklı karmaşık tuş takımı geliştirilmiştir. Klarinetler orkestralarda 1780 lerde popüler hale gelmiştir. Klarneti ön plana çıkaran eserlerden bazıları George Frideric Handel’in 2 klarnet ve bir korno için üvertürü, Carl Strawitz ve Wolgang Amadeus Mozart’ın klarnet konçertosudur.
Fagot
Fagot iki dilli bir enstrümandır. Toplamda 2.5 metreye yakın silindirik ahşap tüpten yapılmıştır. 4 bağlantı parçasından oluşur: Bass parça, tenor parça, çift parça ve çan parça olmak üzere. Çan parça olarak adlandırılan kısım bass kısma alttan bağlı olup kıvrıktır. Bu grup tenor kısma sonra topluca çift parçaya bağlıdırlar. Çift dilli ağızlık tenor parçaya bir başka parçayla bağlıdır. Bassoon üzerinde 8 delik ve 10 tuş bulunur. Müzisyen dilli parçadan üfleyerek ve tuşlarla ton değiştirerek enstrümanı çalar.
Tarihçe:
Fagot 1650 lerde büyük bir ihtimalle, kıvrık şekilli tek parçalı bir enstrümandan türetilmiş olmalıdır. Modern Fransız Fagot’u, 19.yy ortalarında, Buffet-Crampon isimli bir Fransız firması tarafından geliştirilmiştir. Alman Fagot’u ise Wilhelm Heckel isimli bir imalatçı tarafından mükemmelleştirilmiştir. Avrupa’nın çeşitli yerlerinde farklı türlerde çalınmaktadır.
Saksafon
Saksafon dil sesli nefesli çalgılardan birisidir. Yapısında, klarnet’in tek dilli ağızlığı, metal bir gövde, obuanın konik kısmına benzeyen bir kısım bulunur. Çoğu saksafonun alt kısmı eğiktir ve bu şekliye bass klarneti andırır. Çok azı, örn: soprano saksafon, düzdür ve klarnete benzer. Saksafonun üzerinde 12 tuş ve delik bulunur. 6 çiviye basıp bırakılarak gruplar halinde açılıp kapatılmak suretiyle değişik tonlar elde edilir. Aletin üzerinde, normal sesinin bir oktav altında veya üstünde ses çıkartmaya yardımcı olan 2 de fazladan delik vardır. En çok kullanılan saksafon türleri olan, soprano, alto ve tenor saksafonun 2.5 oktavlık bir ses genişliği vardır.
Tarihçe:
İlk defa 1840 yılında Adolph Sax isimli bir imalatçı tarafından icat edilmiştir. 1844 de ilk defa senfonik orkestralarda görünmüşlerdir. Ancak saksafon için yazılan parçalara pek rastlanmaz. Jazz’ın gelişimi ile saksafonun popüler olmasını 20.yy başına kadar beklemek gerekmiştir.

Yaylı Çalgılar
Keman
Muhtemelen en tanınmış orkestra çalgısı olan keman, bir yayla çalınan telli bir enstrümandır. Keman ailesinin en geniş aralıklı sesine sahip olan üyesi olan kemanın yanında bu ailenin diğer üyeleri, viola, çello ve kontrbasdır. Keman bir kaç ana parçadan oluşur. Ön kısım, omurga, boyun, perdeler, akort anahtarları, gövde, köprü, kuyruk ve F- delikleri. Üst, göbek veya ses tahtası olarak da anılan ön kısım genelde iyi kurutulmuş ladin, arkatarafı ise akağaçtan yapılır. Keman imal edilirken, ön, arka kısımlar ve omurga, boş bir kutu oluşturacak şekilde birleştirilir. Kuyruğa bağlanan dört tel köprünün üzerinden geçip, perdelerden uzanıp, akort anahtarlarına bağlanır. Anahtarla vasıtasıyla akort edilir ve elin perdelere basılması ile değişik sesler ve tonlar elde edilebilir. Müzisyen, tellerin üzerinde yayı doğru açıyla sürtünce ses elde edilir. Bu yay, pernambuco ’dan yapılıp, 75 santim uzunluğundadır ve telleri at kılındandır. Kemanın en önemli özellikleri, sahip olduğu ses aralığı ve hem lirik hem de hızlı ve parlak kullanıma elverişli olmasıdır. Kemancılar aşağıdaki teknikleri kullanarak özel sesler de elde ederler: pizzicato (telleri çekerek), tremelo (yayı hızlı hızlı telin üzernde hareket ettirmek), sul ponticello (yayı köprüye çok yakın sürterek ince bir ses elde etme), collegno (yayın teli yerine ahşap kısmını kulanarak) ve glissando (yayların üzerinde parmakları gezdirmekle çıkan ses).
Tarihçe:
Kemanın ilk olarak 1500 lerde İtalya da ortaya çıktığı anlaşılmaktadır. Lira da Braccio ve “fiddle” adlı iki enstrümandan türemiş olduğu sanılmaktadır. Keman yapım sanatı 17. ve 18. yy larda, Antonio Stradivari, Guiseppe Guarneri ve Jacob Stainer gibi ustalarla başlamıştır. O zamanki kemanların bugüne göre, boyunları daha kısa, perde bölgesi daha kısa ve köprüleri daha düzdü. Keman klasik eserlerde ilk kullanılmaya başlandığı zaman, alt sosyal seviyede bir alet olarak görünmüştür. Ancak, Claudio Monteverdi’nin Orfeo’su gibi eserler ve “24 violons du roi” gibi topluluklarla bu statüsü de yükselmeye başlamıştır. Bu tırmanma barok dönemde de, Antonio Vivaldi, J.S.Bach ve Georg Philip Telemann gibi bestecilerle devam etmiştir. Solo konçerto, sonat ve süit gibi müzik janrlarında, keman en önde giden eleman olmuştur. Ancak keman virtüözleri ilk olarak 19.yy da ortaya çıkmıştır. Giovanni Viotti, Isaac Stern, Mischa Elman ve Nathan Milstein, David Oistrach, Pinhas Zuckerman, Jacha Heifeltz bu konuda ün yapmış isimlerden bazılarıdır.
Viola
Viola, keman ailesinin 2. en geniş ses aralığındaki elemanıdır. C,G,D ve A notalarına yarlı 4 teli vardır. Viola için yazılan parçalar, alto anahtarında yazılır. Viola’nın boyutları değişmekle beraber genelde kemandan büyük ve daha kalın sese ayarlanmıştır. Haydn ve Mozart eserlerinde Violaya yer vermişlerdir. Solo repertuarı sınırlı olmasına rağmen, viola semfonilerde önemli bir yere sahiptir. Hector Berlioz, Johannes Brahms ve Robert Schumann gibi besteciler eserlerinde violaya geniş yer vermişlerdir.
Çello
Viyolonsel olarak da bilinen çello, keman ailesinin üyesi olan bir yaylı çalgıdır. Kemandakine benzeyen bir yayla çalınır. Keman şeklinde olmakla beraber daha büyüktür. Yaklaşık 1.20 m uzunlukta ve en geniş yerinde 40 cm civarında olan çello bu boyutları yüzünden oturarak çalınır. Yere dayanan bir çubuk üzerinde duran çello müzisyenin bacakları arasına alınıp bir yayla çalınır. Keman gibi dört yay sahiptir ve müzisyenin ellerinin perdeler üzerinde gezmesiyle değişik tonlar elde edilir. Bu yüzden çello’nun ses genişliği 4 oktavdan fazladır. Rostropoviç, Pablo Cassals, Jacquelin de Pera, Misch Maisky, William Lloyd Weber ünlü violonsel solistleri arasındadır.
Tarihçe:
Günümüze kadar da kalabilen bazı çellolar 1560 larda, İtalyan imalatçı Andrea Amati tarafından yapılmışlardır. 18. yy sonlarına kadar çello ön planda olan bir enstrüman değildi ve müzikteki bas sesi vererek parçadaki boşlukları doldururdu. Ancak, barok döneminde, Antonia Vivaldi ve Luigi Boccherini gibi besteciler yalnızca çello için suitler yazdılar. 19.yy gelindiğinde çello için konçerto ve benzeri eserler Johannes Brahms ve Antonin Dvorak gibi isimler tarafından yazılmışlardı. 20. yy da da Sergei Prokofiev ve Dmitri Shostakovich gibi besteciler çello’nun olanaklarını keşfedip bir solo enstrüman olarak geliştirdiler.
Yaylı Bas (Kontrbas)
Çift bas (yaylı bas veya bas keman veya kontrbas ) olarak tanınan bu enstrüman, keman ailesinin en büyük ve en pes sesleri veren üyesidir. Genelde 1,80 m boyunda olup 4 teli vardır. Bazılarında bir telin uzatılıp tonu tizleştiren bir düzenek vardır. Ses çıkarmak için müzisyen bir eliyle perdelerde dolaşırken diğeriyle telleri çeker veya üzerinde yay gezdirir. Bottesini bu saz için görkemli konçertolar bestelemiştir.
Tarihçe:
3 telli baslar 18. ve 19. yy da çok yaygındılar ve bugün de Doğu Avrupa halk müziğinde kullanılmaktadırlar. 19.yy gelene kadar bası çalmanın tek yolu dışa eğimli bir yaydı. Daha sonraları müzisyenler telleri çekmeyi ve içe dönük yayla da ses çıkartmayı keşfettiler. Baslar orkestra ve oda müziklerinde kullanılagelmiştir. Bugün de jazz ve diğer popüler müzik türlerinde önemli bir ritm aletidir.Bu yazı alıntıdır.

Müzik Tarihi

Müzik

Dünyaya gözlerimizi açtığımız ilk günlerde annelerimizin ninnileriyle, bilincine varmadan müzikle tanışmış oluruz. Daha sonra duyduğumuz sarkılan, sözlerinin anlamını kavramadan tekrarlar, melodisini yakalamaya çalışırız. Bir tencere ya da masaya vurarak ilk kez kendi kendimize müzik yapmanın tadına varırız. İlkokul çağında mandolin ya da flüt gibi gerçek bir müzik aleti çalmaya başlamak başlı başına bir mutluluktur. Müzikle tanışıklığımız arttıkça, müziğin coşku, sevinç, korku ve keder gibi duyguların anlatımındaki gücünü keşfederiz. Aynı zamanda flüt, piyano ve keman gibi müzik aletlerini çalabilmenin, yeteneğin yanı sıra sıkı ve düzenli bir çalışma gerektirdiğini de öğreniriz.

Müzik en basit melodiden en karmaşık parçalara kadar çok çeşitli türleri kapsar. Biçimi ne olursa olsun, her türlü müzik kendine özgü, değişik bir etki yaratır. Müzik türleri arasında yapılan seçim tamamen kişisel zevke dayanır.

Müziğin resim ve heykel sanatıyla ortak yönleri vardır. Ressam yapıtını yaratırken boya, fırça ve tuval; heykelci taş, çekiç ya da alçı kullanırken, besteci de sesleri ve sesleri simgeleyen nota sistemini kullanır. Bestecinin yarattığı ürüne müzik yapıtı, kompozisyon ya da beste denir. Müzik temelde seslerden oluştuğu için din, dil ve kültür farklılıklarından bağımsız olarak herkesçe duyumsanabilir. Bu bakımdan sanatlar içinde en evrensel olanıdır.

Müzik

Dünyaya gözlerimizi açtığımız ilk günlerde annelerimizin ninnileriyle, bilincine varmadan müzikle tanışmış oluruz. Daha sonra duyduğumuz sarkılan, sözlerinin anlamını kavramadan tekrarlar, melodisini yakalamaya çalışırız. Bir tencere ya da masaya vurarak ilk kez kendi kendimize müzik yapmanın tadına varırız. İlkokul çağında mandolin ya da flüt gibi gerçek bir müzik aleti çalmaya başlamak başlı başına bir mutluluktur. Müzikle tanışıklığımız arttıkça, müziğin coşku, sevinç, korku ve keder gibi duyguların anlatımındaki gücünü keşfederiz. Aynı zamanda flüt, piyano ve keman gibi müzik aletlerini çalabilmenin, yeteneğin yanı sıra sıkı ve düzenli bir çalışma gerektirdiğini de öğreniriz.

Müzik en basit melodiden en karmaşık parçalara kadar çok çeşitli türleri kapsar. Biçimi ne olursa olsun, her türlü müzik kendine özgü, değişik bir etki yaratır. Müzik türleri arasında yapılan seçim tamamen kişisel zevke dayanır.

Müziğin resim ve heykel sanatıyla ortak yönleri vardır. Ressam yapıtını yaratırken boya, fırça ve tuval; heykelci taş, çekiç ya da alçı kullanırken, besteci de sesleri ve sesleri simgeleyen nota sistemini kullanır. Bestecinin yarattığı ürüne müzik yapıtı, kompozisyon ya da beste denir. Müzik temelde seslerden oluştuğu için din, dil ve kültür farklılıklarından bağımsız olarak herkesçe duyumsanabilir. Bu bakımdan sanatlar içinde en evrensel olanıdır.Bu yazı alıntıdır.

Sonraki yazılar »