Yine yüzünden düşen bin parça.
Dalıp dalıp uzaklara iç çekiyorsun.
Eğer bıçak kemiğe dayandıysa,
Niye bu amansız acıya göz yumuyorsun.

Akıl karı değil ızdırabın böylesi.
Bu aşk değil esaretin ta kendisi.

Ben senin yerinde olsam,
Ufak ufak uzarım durmam,
Pılımı pırtımı toplar giderim,

Bakmam gözyaşına bakmam,
Bir dakika bile katlanmam,
Sevene zulüm edeni, ezer (yakar) geçerim.

O halden anlamıyor, umursamıyorsa,
Sen niye üzülüp kahroluyorsun,
Bu sonucun vebali onun boynuna,
Bırak inceldiği yerden kopsun.

Söz-Müzik: Tarkan
Düzenleme: Ozan Çolakoğlu

Al bu sana ilk olmuşken
Ne acı ki son şarkım bu
Çok mu kolaydı yoksa zor mu
Bu sisli aşk, bu tutku

Oldu
Hani olmazdı?
Sondu
Sende gitmek yoktu
Doldu süre, bize bu bile çoktu
Bir hayaldi
Yok oldu

Sus doğru yalan ne farkeder
Bak bir aşk başlamadan böyle biter,

Kime
Kime kalır aşk?

Ver geri seni sevdiğimi
Bakma git, daha ne söylemeli
Yoksun artık bende ne acı, bitti

Yitti, yetti o günler, bana yetti
Çok, çok da mutlu etti
Birdi, bende yerin ah
Tekti
Bir çocuk bende tükendi!

“Yeter” demek yetmez ki bazen!
Ah içimde bir öykü ağıtlarla biter
Güler yüzüme taptığım bir “sen”
Ah içimdeki türkü dudaktan kalbe düşer.

Düşer de hani bir gün olur da, Azrail bana güler
Bir yerde hani bir gün olur da, Azrail bana güler.

Dünya farkında sen değilsin
Bensiz aşkınla kalma böyle
Kim var karşımda? Sen değilsin
Bittin aslında ben de öyle
Duyamadım aşktan ara sıra
Birkaç yeni kelime yine de

Arada sırada aklıma geliyor
Geldiği gibi de gitmeyi bilmiyor
Kalbime gömülen emin olma diyor
Beni öldürüyor kendisi yaşıyor